پیشانی‌خوانی

 

 

به پیشانی شب دست می‌کشم؛

چه بلند اختر است این شب

در شب بودگی‌اش

چه پر اختر!

 

و حالا

شب بر پیشانی من دست می‌کشد

چه بلند شب است این پیشانی!

 در بی اختر بودگی‌اش

چه پر شب!

 

(شب

 هر چیز را شب می‌خواند)

 

چشم بر می‌گشایم

چه صبح صادقی است!