آمپول هوا

چه خوش بوسه‌اند
این دنده‌های
شمارش پذیر!
کمرکش کو‌ه‌های عافیت
استامینوفن‌های چشم‌ها
بروفن‌‌های پیشانی
و این زاویه‌‌‌های گنگ دیکلوفناک
چوب‌شورهای وجد آور؛ انگشت‌های سرکش
ذهن مخدر بازیگوش
دهان تنگ بیهوشی

آی!
دواخانه‌ی جاندار!
دواچی سیار!
نسخه‌ اینجاست؛
در کمان‌کش بازوان ترد اسطوره‌ای‌

قلم
بجنبان
تقدیر!